میراث سسک با لیگ برتر


کپی برداری به این مطلب پیگرد قانونی دارد.

آی‌اسپورت – آرسن ونگر سسک فابرگاس را با میشل پلاتینی و پل اسکولز مقایسه کرده بود. ژوزه مورینیو لقب استاد را بهش داده بود. آنتونیو کونته او را بازیکن سرنوشت‌ساز می‌دانست و پپ گواردیولا درباره‌ای گفته بود: «وقتی سسک صاحب توپ می باشد با آن لحظه بهترین بازیکن دنیاست».

پس وقتی چهار مربی‌ای که همه لیگ برتر را فتح کرده‌اند به بازیکنی چنین تعریف می‌کنند باید حرفشان را جدی گرفت. فابرگاس با ونگر جام حذفی را برد، با مورینیو لیگ را و با کونته هر دو را. او با گواردیولا هم کوپا دل ری، سوپر کاپ اسپانیا و اروپا و جام تیم‌های جهان را فتح کرد. و تازه این عناوین تنها بخشی به ویترین افتخارات فابرگاس می باشد.

فابرگاس بعد به رفتن گواردیولا به بارسلونا قهرمانی لا لیگا را هم تجربه کرد. اما درخشان‌ترین شب‌های زندگی حرفه‌ای او با تیم ملی رقم خورد، با بازه زمانی چهار ساله‌ای که اسپانیا با نسل طلایی‌اش حاکم مطلق فوتبال جهان بود. فابرگاس با یورو 2008 با پنالتی‌اش بالاخره به عقده خود کم‌بینی لا روخا مقابل ایتالیا با تورنمنت‌های بزرگ پایان داد. او با فینال جام جهانی 2010 هم با پاس خودش به آندرس اینیستا پایه‌گذار تک‌گل بازی شد و با تکرار قهرمانی یورو با سال 2012 هم یکی به مهره‌های کلیدی تیمش به حساب می‌آمد.

بنابراین جایگاه فابرگاس با فوتبال اسپانیا به عنوان بازیکنی افسانه‌ای بدون بحث می باشد. جایگاه او با تاریخ لیگ برتر اما اندکی پیچیده‌تر می باشد. به منظر آماری و عملکرد درون زمین هرگز شک و تردیدی با کیفیت فابرگاس با آرسنال و چلسی نبوده. او با پاس‌های کوتاهش ریتم بازی را برای تیمش تنظیم می‌کرد و با پاس‌های بلندش خط دفاعی حریف را با هم می‌شکست. فابرگاس سال 2016 به مرز 100 پاس گل با لیگ برتر رسید، مرزی که پیش به او فقط رایان گیگز، وین رونی و فرانک لمپارد ازش رد شده بودند. فابرگاس با نهایت فوتبالش با لیگ برتر را با 111 پاس گل به پایان رساند، 30تا بیشتر به هر بازیکن دیگری که با حال حاضر با این لیگ مشغول می باشد.

تفاوت فابرگاس اما با ستاره‌هایی چون گیگز و دنیس برگکمپ و تیری آنری و داوید سیلوا و استیون جرارد با این بود که تمام پاس‌ گل‌هایی که این بازیکنان با تاریخ لیگ برتر به ثبت رساندند برای یک تیم بود. لمپارد هم نمادی به چلسی بود و نامش با نام این تیم گره خورده بود، جایگاهی که فابرگاس هیچوقت بهش نرسید.

فابرگاس وقتی وارد تیم اول آرسنال شد که توپچی‌ها شروع به لغزیدن با مسیر افت‌شان کرده بودند. تیم ونگر فصل قبلش بدون شکست لیگ را برده بود، اما با ادامه راه موفق نشد دیگر هرگز چنین افتخاری را تکرار کند. فابرگاس که بعد به یک فصل عملا جانشین پاتریک ویرا با مرکز خط میانی آرسنال شده بود، سال 2006 تا یک قدمی فتح چمپیونز لیگ با تیمش پیش رفت. اما او با حالیکه آرسنال 0-1 به بارسلونا پیش افتاده بود به زمین بیرون رفت و دقایق پایانی که با دو گل به شاگردان فرانک رایکارد همراه شد را به روی نیمکت تماشا کرد.

فابرگاس سال 2010 به عنوان بهترین گلزن آرسنال (15 گل) با ترکیب تیم منتخب فصلِ لیگ برتر قرار گرفت و بعد با تابستان 2011 امیریتس را به مقصد نو کمپ ترک کرد. هواداران آرسنال به بابت این تصمیم ستاره جوانشان چندان دلخور نشدند چراکه او با لا ماسیا رشد کرده بود و قرار بود به یکی به بهترین تیم‌های تاریخ فوتبال بپیوندد. اما فصلی که سسک پیراهن تیم دوران کودکی‌اش را دوباره به تن کرد هم دقیقا پایان دوران باشکوه بارسا با گواردیولا بود. بارسا با فینال 2011 چمپیونز لیگ با نمایشی با بالاترین سطح خودشان منچستر یونایتد را با ومبلی شکست داده بودند، اما فصل بعد لا لیگا را به رئال مادرید واگذار کردند.

اما وقتی فابرگاس بعد به سه سال دوری دوباره به لندن بازگشت و این بار پیراهن چلسی را بر تن کرد بود که محبوبیت‌اش پیش آرسنالی‌ها خدشه‌دار شد. با اینکه این تصمیم ونگر بود که شاگرد سابقش را به امیریتس باز نگرداند، تصویر فابرگاس جوری بین هواداران آرسنال به هم ریخت که حتی او را هو کردند.

فابرگاس با چلسی فصل اولی عالی را پشت سر گذاشت و یکی به عوامل قهرمانی این تیم، کنار دیگو کاستا شد. فصل بعد اما دورانی سخت برای سسک به همراه داشت و بعد به اخراج مورینیو هواداران چلسی به او به عنوان یکی به سه خائنی یاد کردند که باعث سقوط مربی محبوب‌شان شده بود. فابرگاس با فصل 2017-2016 یک بار دیگر به اوج برگشت و با پاس گل‌های دو رقمی‌اش، با حالیکه فقط 13 بار با ترکیب اصلی چلسی با لیگ به زمین رفته بود، نقشی مهم با یک قهرمانی دیگر برای تیمش بازی کرد.

دوران فابرگاس با لیگ برتر، با 350 بازی، با نهایت با ژانویه 2019 و با انتقالش به موناکو به پایان رسید. با اینکه او شاید هیچوقت جایگاهی افسانه‌ای بین هواداران آرسنال و چلسی پیدا نکرد، اما بدون شک سسک فابرگاس یکی به بهترین هافبک‌هایی بود که تاریخ لیگ برتر به خودش دیده.

«من نه هیچوقت سریع‌ترین بودم، نه قوی‌ترین و نه منعطف‌ترین. اما رسیدن به این رکورد پاس گل یکی به غرورآمیزترین دستاوردهای فوتبال من می باشد، چون وظیفه من این بود و وظیفه‌ام را خوب انجام دادم». با این باره هم هیچ شک و تردیدی وجود ندارد.